10 Ağustos 2017 Perşembe

KÖPÜKLÜ EV



Bazı arayışlar hiç bitmez... Huzur, tatmin, aşk... Ama bazı arayışlar biter. Misal ev!

Felsefik bir giriş yaptığıma bakmayın, nihayet ev buldum demeye çalışıyorum. (Aşkı hala bulamadım ama n'olmuş) Tek kişi için ideal ölçülerde, temiz, site içinde, metroya yakın (yürüyerek on dakika yakın tanımının içine girer), ortamı güzel, böyle publar, restoranlar, market falan var çevresinde. De işte tek bir sorunu var: 23.katta!

23.katta ev mi olur ya! Evi ilk görmeye gittiğimizde, içeri girdik, a-aa bir baktım balkonu var! Elin İzmirlisini alıp Şanghay'a getiriyorsun, balkonlu ev bulmayacak da ne yapacak. Hadi bir bakalım diye hop diye atlamamla gerisin geri içeri girmem bir oldu. O ne yükseklik yahu! Sağ olsunlar benim gibi sarsak-şaşkın biri gelir belki diye balkonun etrafını camla kapamışlar. Ama alışmak biraz zaman alıyor tabi...

Onun dışında evin bir diğer iyi yanı da eşyalı olması. Çamaşır makinesini ev sahibim yeni aldı. Ben yerleşmeden de kurdu. Ben de eve taşındığım ilk gün paşalar gibi çalıştırdım makineyi çalıştırmasına da yarım saat sonra bir baktım makinenin altından bembeyaz köpükler balkona doğru yayılıyor... (Evet, makine balkonda. Ev 60 metre kare, nereye soksaydık!) Şimdi normalde ne yapılır; servis aranır, adres verilir, adamlar gelir bakar, yapar, gider. Ama bu dediğim gibi "normalde" yapılır. E burada ben Çİnce, 1.6 milyar nüfusun da baya bir bölümü İngilizce bilmediğine göre ben o servisi nasıl bulacağım? Hadi buldum derdimi nasıl anlatacağım? Hadi anlattım adresi nasıl vereceğim? Ben böyle kara kara düşünerek beyaz beyaz köpüklere bakarken, abinin biri de eve internet bağlıyordu. Bir an düşünmedim değil; bu adam internetten anlıyorsa elektrikten kablodan, doğal olarak borudan falan da anlar, yapar şu makineyi. Sonra bi silkinip kendime geldim, silkinince de beynimdeki hücreler yerine oturdu, bu fikirden vazgeçtim. Onun yerine evi tutmama yardım eden acentedeki Çinli çocuğa mesaj attım, o da bana Çince cevap yazdı. Google Translate denen uygulamayı bağrıma boşa basmadım ben! Çince-İngilizce öyle çevire yaza anlaştık, gelip makineyi yaptılar.

Sonrası bildik hikaye... İstanbul'da sekiz senede dört ev, Bangladeş'te bir tane, şimdi Şanghay'da ilk ev. Değişmeyen tek bir şey var: temizlik. Her zamanki gibi mutfağı en sona bırakıp bütün hafta sonumu fayans ovalayarak, yer silerek, dolap döşeyerek geçirdim. Bu işleri ölçülen 40, hissedilen 50 derecede yapınca; bir odadan bir odaya geçerken Hansel ve Gretel'in ekmek kırıntıları gibi arkanızda şıp şıp ter damlaları bırakıyorsunuz. En temizinden iki kilo vermişimdir.

Ertesi sabah, vücudu bu kadar eğilip bükülmeye alışık olmayan biri olarak yataktan kalkmam iki saatimi aldı. 180 derece dönüp kendimi yataktan düşüreyim dedim ama yatak odasında henüz halı yok, yer fayans, ağzı burnu bırakırım orada diye vazgeçtim. Sıcaktan şişip, fırıncı Ahmet Usta (o kim bilmiyorum, uydurdum) nın ellerine dönmüş ellerime dayanıp güç bela kalkıp güne başlayabildim ama sonunda...

Evet, artık yerleşik düzene geçtim. Çalışma iznim de geldi. En az bir sene rahatız gençler. Başımıza ne gelir artık bundan sonrasını yaşayarak göreceğiz hep beraber. Yeni hedefim en kısa zamanda bir bisiklet edinmek. Sonra bekle beni Şanghay sokakları!

Not: Yukarıdaki foto, benim 23.kattan balkon manzarası.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönderme